Mag ik dat hebben? Hoe wij ‘nee’ zeggen tegen onze kinderen

“Mag ik die auto van brandweerman Sam? Dat schip van Lego, een knuffelbeer, een Donald Duck, een step met lichtgevende wielen, schoenen met lichtgevende zolen, een bal van Peppa Pig, een bal van Paw Patrol, een bal met een egeltje er op?”

Het liefst zouden onze kinderen al het speelgoed wat ze in winkels zien (of lukraak ergens anders) inpakken en mee naar huis nemen. Het maakt een speelgoedwinkel bijna tot een plek om te vermijden. Maar dat lukt helaas niet altijd. Dus hoe gaan wij er mee om als onze kinderen iets willen hebben?

Nee.

Met gewoon simpelweg ‘nee’ zeggen is de kous vaak niet af. Onze kinderen kunnen vrij volhardend zijn. En aardig wat middelen in de strijd gooien; van 10x achter elkaar vragen tot zich boos ter aarde storten.

Nee, maar…

Wij hebben een manier gevonden om deze jeugdige hebberigheid ietwat te kanaliseren bij onze kinderen. Een aantal jaar terug zijn we begonnen met verlanglijsten aan te leggen.

Heel simpel- voor elk kind één (& voor onszelf ook maar gelijk) – in Workflowy – Make lists not war. Maar kan natuurlijk op elke andere manier / app waar je lijstjes in bij kunt houden. Wel digitaal, want dan heb je de verlanglijsten altijd bij de hand en deel je de wensen makkelijker met anderen.

ik zet het op je verlanglijst

We kunnen nu makkelijker ‘nee’ zeggen, wanneer onze kinderen graag iets willen hebben. En in plaats van een allerlei argumenten te moeten verzinnen waarom we nee zeggen ook meer meegaan in de beleving van onze kinderen.

“Oh ja, ik snap dat je die lelij… eh… glitterschoenen heel mooi vindt. Zal ik ze op je verlanglijst zetten?” zorgt voor een heel ander gesprek dan ‘Nee. Veel te duur. Nee, heb je niet nodig. Nee, je bent nog lang niet jarig. Nee. Neehee.’

Groot voordeel is ook dat je door het jaar heen een verlanglijst opbouwt waar je richting verjaardagen/ sinterklaas op terug kunt vallen.